நினைவழியும் தேசமும், தொடரும் ஒடுக்குமுறையும்: ஈழத் தமிழரின் அடையாளங்கள் மீதான இலங்கை அரசின் பண்பாட்டுப் படுகொலை

இந்தச் சம்பவம், ஏதோ ஒரு தற்காலிக சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்சினை அல்ல; மாறாக, ஈழத் தமிழர்களின் கூட்டு நினைவுகளையும் (Collective Memory), தியாக வரலாற்றையும் திட்டமிட்டு அழித்தொழிக்க நினைக்கும் இலங்கை அரசின் தொடர்ச்சியான கட்டமைப்புசார் அடக்குமுறையின் (Structural Oppression) நீட்சியே ஆகும்.

 

. ‘யுத்த மனநிலை’ என்ற போலித் திரை: அரசின் இரட்டை வேடம், திலீபனின் சிலை அகற்றப்பட்டதற்கு இலங்கை அரசுத் தரப்பு கூறும் அற்பமான வாதம், அது தமிழ் மக்கள் மத்தியில் மீண்டும் "யுத்த மனநிலையை" உருவாக்கிவிடும் என்பதாகும். ஆனால், இதே இலங்கை அரசுதான் முள்ளிவாய்க்கால் படுகொலைகளை அரங்கேற்றிய இராணுவத் தளபதிகளுக்குத் தேசிய விருதுகளை வழங்கிக் கொண்டாடுகிறது;  தமிழ் மக்களின் பூர்வீக நிலங்களை ஆக்கிரமித்து, அங்கு பிரம்மாண்டமான இராணுவக் வெற்றிக் சின்னங்களையும், பௌத்த விகாரைகளையும் நிறுவி வருகிறது.

 

அரசின் இந்த அணுகுமுறை அவர்களின் அப்பட்டமான இனவாதப் போக்கையே வெளிப்படுத்துகிறது. பேரினவாதத்தின் வெற்றிக் கொண்டாட்டங்கள் "அமைதிச் சின்னங்களாக" சித்தரிக்கப்படும் அதே வேளையில், தங்களின் உரிமைக்காக உயிர்கொடுத்த தியாகிகளைத் தமிழ் மக்கள் நினைவுகூர்வது மட்டும் "யுத்த மனநிலையாக" சித்தரிக்கப்படுவது எந்த வகையான ஜனநாயகம்?

 

 சர்வதேச விதிகளின் மீதான அத்துமீறல்

ஒரு மனிதன் இறந்துவிட்ட பிறகும், அவனது நினைவுகளைப் போற்றுவதும், அவனுக்காக நினைவிடங்களை அமைப்பதும் சர்வதேச மனித உரிமைச் சட்டங்களின்படி அடிப்படை உரிமையாகும் (Right to Remember). ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகள் பேரவை (UNHRC) பலமுறை வலியுறுத்தியும், இலங்கை அரசு தமிழர்களின் நினைவேந்தல் உரிமையை ஒரு தொடர் போர்க்குற்றமாகவே கையாண்டு வருகிறது.

 

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு முற்றம் இடிக்கப்பட்டது முதல், மாவீரர் துயிலும் இல்லங்கள் சிதைக்கப்பட்டது வரை, தற்போது நல்லூர் நினைவுத்தூபி அகற்றப்பட்டது வரை தமிழ் மக்களின் கலாச்சார மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான அடையாளங்களை அழிக்கும் ஒரு ‘பண்பாட்டுப் படுகொலையை’ (Cultural Genocide) இலங்கை அரசு திட்டமிட்டு நடத்தி வருகிறது.

 

நீதிமன்றங்களின் முடக்கம் மற்றும் கால இழுத்தடிப்பு

நல்லூர் திலீபன் சிலை விவகாரம் தொடர்பான வழக்கு விசாரணை, வரும் ஜனவரி 25 ஆம் தேதிக்கு ஒத்திவைக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ் மக்களின் உரிமைகள் மற்றும் அடையாளங்கள் சார்ந்த விவகாரங்களில், இலங்கை நாட்டின் நீதித்துறை எப்போதும் கால இழுத்தடிப்பையும், அரசின் அடக்குமுறைகளுக்குச் சாதகமான மௌனத்தையுமே கடைப்பிடித்து வருகிறது என்பதற்கு இந்த ஒத்திவைப்பு மற்றுமொரு சான்றாகும். சிலைகளை அகற்றும் போது காட்டும் அதீத வேகம், தமிழ் மக்களுக்கு நீதி வழங்குவதிலும், அவர்களின் பூர்வீக நிலங்களை விடுவிப்பதிலும் (உதாரணமாக, 24 வாரங்களாகத் தொடரும் மயிலிட்டி மக்களின் போராட்டம்) காட்டப்படுவதில்லை.

 

சர்வதேசக் குரலும் புலம்பெயர் தமிழர்களின் அறப்போராட்டமும்

இலங்கைக்குள் தமிழ் மக்களின் குரல் ஆயுத முனையில் ஒடுக்கப்படும் போதெல்லாம், அதற்கான சர்வதேச நீதியை நோக்கிய குரல் புலம்பெயர்த் தமிழர்களாலேயே எழுப்பப்படுகிறது.

 

 லண்டனில் தற்போது வெடித்துள்ள மாபெரும் கண்டனப் போராட்டம், சிறீலங்கா அரசாங்கம் தமிழர்களை ஒருபோதும் அடிபணிய வைக்க முடியாது என்பதற்கான சர்வதேசப் பிரகடனமாகும். உலக நாடுகளின் தலைநகரங்களில் ஒ ஒலிக்கும் இந்த எதிர்ப்புக் குரல்கள், இலங்கை அரசின் மனித உரிமை மீறல்களைச் சர்வதேச சமூகத்தின் பார்வைக்கு மீண்டும் கொண்டு சென்றுள்ளன.

 

அடக்குமுறைகளின் மூலமாக ஒரு தேசத்தின் விடுதலை உணர்வையோ, தியாக வரலாற்றையோ அழித்துவிட முடியாது என்பதை வரலாறு பலமுறை நிரூபித்துள்ளது. தியாகதீபம் திலீபனின் நினைவுத்தூபியை நல்லூர் மண்ணிலிருந்து அகற்றலாம், ஆனால் ஈழத் தமிழர்களின் நெஞ்சக் கூட்டுக்குள் வாழும் அவரது தியாக வரலாற்றை எந்தவொரு பேரினவாத அரசாலும் அகற்றிவிட முடியாது.

 

இலங்கை அரசின் இந்த அநீதியான அடக்குமுறைக்கு எதிராக, சர்வதேச சமூகம் வெறுமனே வேடிக்கை பார்க்காமல், தமிழர்களுக்கான சுயநிர்ணய உரிமையையும், நினைவேந்தல் சுதந்திரத்தையும் உறுதிப்படுத்த உடனடிப் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அழுத்தங்களை இலங்கை அரசுக்கு வழங்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

 

-ஜெயப்பிரகாஸ்